Bepaalde liedjes mag ik niet draaien. ‘Skills to Pay the Bills’ van de Beastie Boys is bijvoorbeeld al maanden uit den boze. Ook met ‘These Days’ van Alien Ant Farm vrees ik de goden te verzoeken.

De telefoon krijgt iedere dag een plek op een harde ondergrond. Dan hoor ik hem altijd, dankzij de trilstand. Je zou net dat ene telefoontje kunnen missen. Al komt dat ene telefoontje vrijwel nooit.

Als die telefoon dan toch eens gaat en ik krijg een uitnodiging, worden de potentiële werkgevers stuk voor stuk gehyved. Zo mag ik via een uitzendbureau in Den Haag  op gesprek komen bij een vakbond in Zoetermeer. Zodra ik een bevestigend mailtje hierover ontvang, kopieer ik de namen van mijn toekomstige gesprekspartners in de zoekfunctie van Hyves.

De profielfoto van de webredacteur toont een grijs muisje. Ook de communicatiemanager die tijdens het gesprek de leiding zal nemen heeft een Hyvespagina met kiekje. Een zogende, geblondeerde vrouw van in de veertig met blauwe mascara kijkt met haar hoofd licht naar voren gebogen grijnzend in de camera. Dit gaat een harde noot worden.

Eenmaal in Zoetermeer valt het wel mee. Het gesprek loopt lekker maar net als ik merk dat de muizige webredacteur, die zenuwachtiger is dan ik, wat rustiger wordt, deelt de zogende manager mee: “Ik vind je zo… Oppervlakkig. Ik mis…diepte… Ik mis diepgang.” Ze steunt met haar ellebogen op tafel en laat het hoofd in de handen vallen. Het hoofd schudt een aantal keer kort en snel van links naar rechts. “Nou heb ik veel te veel van mezelf blootgegeven. Maar ja…”, ze slaakt een zucht terwijl ze haar hoofd weer opheft, ‘… Ik ben ook zó eerlijk!’

‘Als ik hier niet zat via een uitzendbureau, dan was ik opgestaan’, zweer ik tegen mezelf terwijl ik mijn mond hoor zeggen dat het niets geeft, en dat ik soms ook te eerlijk ben. Het duurt dagen voordat ik over deze onbeschofte onzin heen ben, maar ik hou mezelf voor dat ik er op een dag hard om kan lachen. Het is me meerdere keren overkomen dat ik met een vrouw van middelbare leeftijd te maken heb die me het liefst zo snel mogelijk weg wil hebben. Bij ontmoetingen met dit soort vrouwen draag ik mijn minder vrouwelijke sollicitatiekleding, in de hoop ze enigszins tegemoet te komen.

Een gevolg van het hoge aantal teleurstellende vrouwen is een reeks gesprekken met vrienden waarin ik ongevraagd laat weten dat vrouwen nooit een hoge positie zouden mogen hebben. Naast al dat gemenstrueer, gePMS, gezoog en gebaar zijn ze incompetent, verblind door jaloezie als ze zijn.

De rest van de week kan ik vrouwen alleen verdragen als ze op youporn.com worden genomen door een man of vijf, of één à twee andere vrouwen, met het geluid uit. Dat aanstellerige gekreun doen ze maar in hun eigen tijd.

Op een dag doet het omschuiven van de ring voor de linker ringvinger pijn. Het sluitingsmechanisme van de laptop heeft tijdens het masturberen in de Fatboy de huid van de knokkel opengescheurd. Ik sla de mantra die bij het omschuiven van de ring hoort over en fluister met neergeslagen ogen: ‘Sorry, oma’ .

Inmiddels ben ik gelukkig alweer ruim een jaar bij dezelfde werkgever (na een sollicitatiegesprek met 2 mannen). Ik werd herinnerd aan m’n werkloze periode door dit artikel dat laatst in het nieuws was.

Carl heeft het formaat van een kast. Een lage, brede kast. Zijn omvang is zo indrukwekkend dat hij gerust bodyguard had kunnen zijn, in plaats van chauffeur. Als ik ooit ruzie met mensen krijg, stuur ik met liefde Carl op ze af. De spieren heeft hij niet te danken aan sport, want hij doet alleen aan golf. Dat doet ie trouwens erg graag; hij staat ‘s zomers verrekte vroeg op, om nog voor het werk ‘n balletje te slaan. In de winter weet hij bijkans geen raad met zichzelf.

Robert stoort zich aan zijn passiviteit op het werk. Twintig jaar geleden begon Carl bij de ambassade. Hij zou in de zomervakantie chauffeur zijn van de ambassadeur. Een tijdelijk bijbaantje dat ie dankzij zijn Nederlandse vader kreeg. Tegenwoordig begint hij iedere dag met frisse tegenzin, nog steeds of inmiddels, dat is me onduidelijk. Dagen op kantoor bestaan uit wachten tot de ambassadeur vervoerd moet worden. Bij aankomst hetzelfde maar dan in de auto. Wachten tot de ambassadeur vertrekt. Zo gaan jaren voorbij.

‘Hij gelooft in geesten. Geloof jij in geesten?’ vraagt Robert. Ik knik, want ja, ik geloof in geesten. De ene dag overigens meer dan de andere. ‘In zijn jeugd woonde Carl in een vrijstaande villa met z’n ouders, broers en zus. Het spookte daar.’ Carl knikt heftig. ‘It was horrible. You could feel their presence. You were never alone. I always felt observed. One day I came home from school and sat down to untie my shoes. I felt two ice cold hands around my neck. When I realized none of my siblings were even  in the same room I got so scared. I never felt at ease in that house.’ Carl verstaat alles wat je zegt in het Nederlands. En haakt in in het Engels. ‘Nothing ever really happened. But I was scared all the time. After we moved, I never had an encounter again.’

And now I decided to quit it all together. Start something new. I’m not sure what, but I am sure I won’t be writing much, as the arm still needs rest.

My mind however, did not change. I still feel some of the best, true inspiration comes from music.

The best would be Tom Waits. He’s been an inspiration ever since I started cleaning other people’s houses for a pretty good pay.

I would play their music and this is how I discovered Swordfishtrombones. It is a gem.

Tom Waits knows how to take me places I have never seen and make them so familiar, it feels as though I live there myself.

His lyrics make me wonder how the lifes of the characters evolve beyond the point of the lyrics.

They don’t. Because they do not exist.

But God only knows how often I wandered those streets of Hong Kong.

The lyrics of Shore Leave, one of my favourites, are here with entertaining side info about the song and some of its content.

Me and my significant other and even my neighbour went looking for the cat, but it refused to be retrieved. Finally, around 7 PM this night it realized it was hungry so it came toward me when I lured it with food. Thanks to H&M leather gloves I was able to pick it up and bring it to the vet’s office.

I was shaking all over the place after I gave him to the vet. Actually, that’s an understatement. My legs were like pudding. My hands were trembling and I’m not even sure if I was breathing at all.

After being relieved it’s home again, I started to get angry with the cat. How dare it be that chicken! I decided to give it a good dose of Kate Bush’s Wuthering Heights. It’s not allowed to go outside either today or tomorrow. I feel good.

Or maybe the reason is a more Freudian one.

‘Mmm…Skyscraper… I love you…mmm…Skyscraper I love you.

and I see Elvis! Elvis!

I see porn dogs sniffing the wind, sniffing the wind for something new.
Porn dogs sniffing the wind for something violent they can do.’

This is a nice pissed off Beastie Boys song, just like ‘Gratitude‘, which was written, if I remember correctly, after a friend of the Beastie’s died of a drug overdose. People who know how to deal with an event like that – the kind that shouldn’t upset you, but just do, as you’re only as human as the next girl –  by writing great songs, books, poems, scenario’s and creating God knows what… I find it all so inspiring. Too bad it’s bedtime.

The dolphins would jump up from the water during the instrumental break and the girls would get hoops out and make the water dwelling mammals do impressive tricks.

My significant other and me shared a fine pro secco which made me tipsy enough to explain my mental Copacabana association and thus share that too.

Barry Manilow turned out to be just around the corner that night. I would like to think that’s a big coincidence, but it isn’t, as I have Manilow songs stuck in my head at least once a month. Fortunately, I’m in good company on that one.